มันมีเหตุผลหลายอย่าง . . .
          ที่เราจำเป็นต้องหักห้ามใจ ไม่ให้รักใครสักคน 

          เหตุผลของคนเรา ย่อมไม่เหมือนกัน 
          บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะรู้ตัวว่า . . .มันคงเป็นไปไม่ได้ 
          บางคนอาจต้องห้ามใจ 
          เพราะกลัวใจตัวเอง จะถลำลึกและเจ็บปวดมากไปกว่านี้

 


          บางคนอาจต้องห้ามใจ เพราะมีคนที่รักคนที่เรารักมาก่อน 
          และคนคนนั้นก็คือ  . . .คนที่เรารู้จัก 
          และเราก็ไม่อยากทำร้ายความรู้สึก ของคนคนนั้น 

          บางคนอาจต้องห้ามใจ 
          เพราะเขาอาจไม่ได้คิดและรู้สึกเหมือนกับเรา 
          ทุกข์ทรมานแค่ไหนที่เรารักเขา 
          แต่ต้องพยายามฝืนใจถอยห่างออกมา

  


          เราต้องเงียบ ต้องเฉยชา ต้องเลี่ยง ต้องหลบหน้า
          ต้องทำหน้าตาบึ้งตึงใส่ 
          เพื่อจะย้ำเตือนให้ตัวเอง ไม่ต้องรู้สึกอะไรใดๆ กับเขา
          มันเจ็บแทบบ้าที่ต้องทำร้ายตัวเองด้วยวิธีการนี้

  


          แม้จะดูเป็นวิธีการโง่ๆ 
          แต่หากจำเป็นต้องทำ เพื่อปกป้องตัวเอง 
          เพื่อไม่ให้ใจของตัวเองต้องบาดเจ็บ 
          การถอยห่าง จะช่วยสอนให้เราได้เรียนรู้ว่า  . . .
          ยิ่งเรายึดติด อยากได้ อยากครอบครอง 
          ยิ่งทำให้เราอ่อนแอ และแพ้ภัยตัวเอง

 


          หากไม่ได้เขา มาเป็นคนรักของเรา
          ขอเพียงแค่เขา ได้เข้าใจในเหตุผลข้อนี้ 
          อย่าได้เข้าใจว่า . . .
          เราโกรธหรือเกลียดเขา ถึงต้องแสดงท่าทีเฉยชาใส่

 


          คนเจ็บปวดคนนี้ก็จะได้มีแรงพยุงตัวเอง ให้ลุกขึ้นมาเข้มแข็งได้อีกครั้ง 
          พร้อมที่จะใช้ชีวิต ที่เดินบนทางที่เหมาะที่ควร 
          แม้ว่าการเดินทาง จะมีอุปสรรคมากบ้างน้อยบ้างก็ตามที 

          หลังจากที่เราเข้มแข็งได้แล้ว ห้ามใจไม่ได้รักเขาได้แล้ว 
          ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม 
          คิดและรู้สึกกับเขา ได้อย่างคนธรรมดาสามัญที่รู้สึกดีต่อกัน 
          ไม่ต้องรู้สึกแบบพิเศษที่แอบแฝง ด้วยความเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา 
          และสามารถอยู่บนโลกใบเดียวกับเขา ได้อย่างจริงใจที่สุด 
          เป็นธรรมชาติมากที่สุด โดยไม่ต้องกดดันอะไร

  

          หวังว่าเขาคงเข้าใจ ในเหตุผลที่เรากระทำลงไป 
          เจ็บนะไม่ใช่ไม่เจ็บ แต่สักพักก็คงจะหายดี 
          แล้วทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม